چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹
کد مطلب: ۷۳۲۵

امام زمان علیه‌ السلام روضه می ‌خواند!
اشک بر اباعبدالله (ع)

امام زمان علیه‌ السلام روضه می ‌خواند!

::> ولایت آنلاین، گروه ثقلین < ::
مرد عرب به من فرمود: مقدس اردبیلی! می ‌خواهی من برایت روضه بخوانم؟ گفتم: آری آیا به روضه خواندن آشنا هستی؟ گفت: آری در این اثنا عرب رویش را به طرف ضریح اباعبدالله الحسین کرد و از همان طرز نگاه کردن، ما را منقلب کرد. یک وقت صدا زد یا اباعبدالله نه من و نه این مقدس اردبیلی و نه این طلبه ‌ها هیچ کدام یادمان نمی ‌رود از آن ساعتی که می خواستی از خواهرت زینب علیها السلام جدا شوی.

بسم الله الرّحمن الرّحیم

امام زمان علیه ‌السلام روضه می ‌خواند!

مرحوم شیخ احمد کافی واعظ معروف نقل می ‌کند که مرحوم ملااحمد مقدس اردبیلی فرموده ‌اند که با طلبه‌ ها پیاده به کربلا می ‌آمدیم، در بین راه یک آقا طلبه‌ ای بود که گاهی برای ما روضه می‌ خواند که امام حسین علیه السلام یک نمکی در حنجره اش گذاشته بود. 
مقدس اردبیلی می ‌فرماید: آمدیم کربلا زیارت اربعین بود دیدم از بس که زائر آمده و شلوغ است گفتم: داخل حرم نرویم و با این طلبه‌ ها مزاحم زواری که از راه دور آمده‌ اند نشویم. همین گوشه صحن بایستیم و زیارت بخوانیم. پس طلبه ‌ها را دور خودم جمع کردم. یک وقت گفتم: طلبه ‌ها!  این آقای طلبه‌ ای که در راه برای ما روضه می ‌خواند کجاست؟ گفتند: آقا در بین این جمعیت نمی ‌دانیم کجا رفته است؟! 
در این اثنا دیدم یک مرد عربی از بین جمعیت به طرف من می ‌آمد و صدا می زد: ملا احمد مقدس اردبیلی می ‌خواهی چه کنی؟ گفتم: می ‌خواهم زیارت اربعین بخوانم. فرمود بلندتر بخوان من هم گوش کنم. زیارت را بلندتر خواندم، یکی دو جا توجهم را به نکاتی داد. وقتی که زیارت تمام شد به طلبه ‌ها گفتم: این آقا طلبه پیدایش نشد؟ گفتند: آقا نمی ‌دانیم کجا رفته است؟ یک وقت این مرد عرب به من فرمود: مقدس اردبیلی چه می‌ خواهی؟ گفتم: یکی از این طلبه‌ ها را برای ما گاهی روضه می‌ خواند، نمی‌دانم کجا رفته می ‌خواستم این ‌جا بیاید و برای ما روضه بخواند مرد عرب به من فرمود: مقدس اردبیلی! می ‌خواهی من برایت روضه بخوانم؟ گفتم: آری آیا به روضه خواندن آشنا هستی؟ گفت: آری در این اثنا عرب رویش را به طرف ضریح اباعبدالله الحسین کرد و از همان طرز نگاه کردن، ما را منقلب کرد. یک وقت صدا زد یا اباعبدالله نه من و نه این مقدس اردبیلی و نه این طلبه ‌ها هیچکدام یادمان نمی ‌رود از آن ساعتی که می خواستی از خواهرت زینب علیهاالسلام جدا شوی. در این هنگام ولوله و شور عجیبی در بین طلبه‌ ها افتاد و همه با صدای بلند گریه می کردند که ناگهان دیدم صدا قطع شده است و خبری از آن مرد عرب نیست. 
لذا فهمیدم این مرد عرب، مهدی فاطمه علیها السلام بوده که چنین شور و گریه در بین طلبه ‌ها انداخته است، واقعاً ساعت حساس و عجیبی بود.


 آسمان خون گریه کن بر لعل عطشان حسین:


 ای زمین کن ناله بر احوال طفلان حسین  در سماع خیل ملک بزم عزا کرده به پا در عزای نگذارد نونهالان حسین گریه و ناله بر امام حسین علیه السلام در کلام معصومین علیه السلام 
پیامبر صلی الله علیه و آله به دخترشان فاطمه علیهاا لسلام فرمودند:
«کل عین باکیة الاعین بکن علی مصاب الحسین فانها ضاحکة مستبشرة بنعیم الجنة»
«هر چشمی در قیامت گریان است جز جز چشمی که بر حسین علیه‌السلام گریه کند، آن چشم همیشه خنده و به نعمت‌های بهشتی بشارت داده می شود». 
امام حسین علیه ‌السلام فرموده ‌اند:
«بکی علی ابن الحسین عشرین سنة و ما وضع بین یدیه طعام الا بکی....».
امام سجاد علیه السلام بیست سال گریه کرد و هر گاه در جلوی آن حضرت غذایی گذاشته می‌شد می‌ گریست. 
امام رضا علیه‌ السلام به پسر شبیب فرمودند:
« ...فعلی مثل الحسین فابین الباکون فان البکاء علیه یحط الذنوب العظام».
«پس بایستی گریه کنندگان بر مثل امام حسین علیه‌ السلام گریه کنند و بدانید که  گریستن بر حسین گناهان بزرگ را از بین می‌برد و انسان را پاک می‌ کند:
امام صادق علیه ‌السلام فرمودند:
«نفس المهموم لظلمنا تسبیح و همه بنا عبادة و کتمان سرنا جهاد فی سبیل الله، ثم قال ابو عبدالله علیه السلام یجب أن یکتب هذا الحدیث با الذهب».
«نفس کشیدن کسی که برای ظلمی که بر ما وارد شده غمگین باشد، می‌ گوید تسبیح است و غصه‌دار بودن او برای ما عبادت است و کتمان کردن  سر ما جهاد در راه خداست می ‌بود پس امام فرمود: واجب است که این حدیث به طلا نوشته شود».
امام حسین علیه‌ السلام فرمودند: 
«انا قتیل العبرة لا یذکرنی مومن الا بکی، و ذکر الحدیث».
«من کشته اشک‌ ها خواهم بود که یاد نمی ‌کند مرا مؤمن، مگر این ‌که می ‌گرید».
رسول خدا صلی علیه و آله فرمود:
«و صلی الله علی لباکین علی الحسین رحمة و شفقة».
«و خدا درود می فرستد بر گریه کنندگان بر حسین علیه السلام از روی رحمت و مهربانی».
امام صادق علیه السلام فرمود:
«وما عین احب الله ولا عبرة من عین بکت و دمعت علیه و ما من باک بیکیه الا و قد وصل فاطمة و اسعدها و وصل رسول الله وادی حقناّ».
«هیچ چشمی در نزد خداوند محبوب‌تر از آن چشمه ‌ای نیست که بر آن بزرگوار (حسین علیه السلام) گریه کند و هیچ اشکی از چشمی بر رخساره ای جاری نمی ‌شود بر آن مظلوم، مگر آنکه یاری کرده است فاطمه علیه السلام را با گریه ی خود و یاری کرده است رسول خدا صلی الله علیه و آله را و ادا کرده است حق ما اهل بیت را».
امام صادق علیه السلام برای گریه کنندگان چنین دعا فرمودند:
«و ارحم تلک الاعین جرت دعموعها رحمة لنا و ارحم تلک القلوب التی جزعت و احترقت انا و ارحم تلک الصرخة اللتی کانت لنا».
«پروردگارا! رحم فرما بر آن چشم هایی که در مصائب ما اشک می‌ ریزد و آن دل‌ هایی که به خاطر ما  آتش می‌گیرند و آن ناله هایی که برای ما به آسمان بر می ‌خیزد». 


حالات عزاداری ائمه معصومین علیه السلام:

 
در حالات امام زین ‌العابدین علیه‌ السلام نقل شده‌است که با فرارسیدن ماه رمضان، در هر افطار آن حضرت و یاد شهدای کربلا و شهادت پدر می ‌افتاد و می ‌فرمود: «وا کربلا، وا کربلا» و این جمله را همواره تکرار می‌ کرد که:« کشته شد پسر رسول خدا صلی ‌الله‌ علیه‌ و آله در حالی ‌که خائف بود! کشته شد پسر رسول خدا صلی الله  در حالی‌ که تشنه بود!» این جمله را با خود زمزمه می‌ کرد و اشک می‌ ریخت تا این‌که لباس آن حضرت از اشک خیس می ‌شد. 
امام رضا علیه ‌السلام به به پسر شبیب می ‌فرماید: «ان یوم الحسین اقرح جفوننا و  اسبل دموعنا و اذل  عزیزنا به بأرض کرب و بلا».
«همانا روز شهادت حسین علیه ‌السلام (روز عاشورا) چشم‌های ما را زخمی کرد، دل‌ های ما را سوزاند، اشک چشمان ما را روان ساخت و عزیزان ما را خوار کرد». 
ابن قولویه می ‌گوید:«هرگز دیده نشده که نام امام حسین علیه السلام در نزد امام صادق علیه‌ السلام برده شود و آن روز بر لب مبارکش خنده مشاهده شود». 
هنگامی ‌که امیرالمؤمنین علی علیه ‌السلام در جنگ صفین به سرزمین کربلا رسید، پس از دیدن خوابی در مورد شیعت مهمات شربتم از برف از کنونی سرخط عروسم انتم به غریبا الشهید فن تو دوم  سیدالشهدا علیه‌ السلام: آن ‌قدر حضرت گریه کردند تا آنکه بر زمین افتاد و بیهوش شد. 


گریه با صدای بلند: 
امام حسین علیه ‌السلام از گلوی بریده به حضرت سکینه علیها السلام با این بیت تکلم فرمود:
شیعتی مهما شربتم ماء عذب فاذکرونی 
أو سمعتم بغریب أو شهید فاندبونی

شیعیان من! هر زمانی که آب خوشگوار می آشامند، مرا یاد کنند و هر گاه شنیدند غریبی به غربت از دنیا رفته یا شهیدی به درجه شهادت رسیده، برای من بلند گریه کنید و نوحه کنید».
امام صادق فرمودند:
«نوحوا علی الحسین نوح الثکلی علی ولدها»
«نوحه کنید بر حسین علیه السلام، نوحه مادر بچه مرده». امام صادق علیه السلام درضمن دعایی، در روز عاشورا در حال سجده و  گریه برای گریه کنندگان سیدالشهدا  علیه السلام عین چنین دعا فرمودند:
«و ارحم الصرخه اللتی کانت لنا»؛
«پروردگارا! رحم نما بر ناله ‌هایی که برای مصیبت ما به آسمان بر می‌خ یزد». 
از امام صادق علیه السلام نقل است که فرمودند:
«کل الجزع و البکاء مکروه سوی الجزع و البکاء علی الحسین علیه السلام؛
« هر جزء و گریه ‌ای مکروه است بجز جز بر گریه بر امام حسین علیه‌ السلام ». 
در روایت است که امام باقر علیه ‌السلام در تعریف جزع به جابر فرمودند: 
«شدیدترین جزع، فریاد و واویلا و صیحه زدن به صورت و سینه است، 
حضرت ولی‌عصر علیه‌ السلام در زیارت ناحیه مقدسه به جد بزرگوار مظلوم خود عرض می‌ کنند:
لا ندبنک صباحاً و مساً ولا بکین بدل الدموع دماً.
«هر آئینه، البته در صبح و شب تو را می ‌خوانم و بر تو گریه می‌ کنم تا اندازه ‌ای که بجای اشک خون از چشمم جاری شود».



حمزه کریم خانی



نویسنده کبری شعبانی


تاریخ ارسال مطلب: ۸:۴ - ۱۳۹۹/۴/۱۵
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه