چهارشنبه ۱۳ فروردین ۱۳۹۹
کد مطلب: ۶۷۸۸

 تکالیف مؤمنان، تجدید بیعت با امام زمان علیه السلام
مهدویت

تکالیف مؤمنان، تجدید بیعت با امام زمان علیه السلام

::> ولایت آنلاین، گروه عقاید <::
از جمله تکالیف مؤمنان، تجدید بیعت با امام زمان علیه السلام می باشد که بهتر است بعد از هر نماز واجب یا دست کم یک بار در هر روز یا هر هفته بهتر است بعد از هر نماز واجب یا دست کم یک بار در هر روز یا هر هفته انجام شود.

بسم الله الرّحمن الرّحیم

تکلیف پنجاه و چهارم:

تکالیف مؤمنان، تجدید بیعت با امام زمان علیه السلام:

از جمله تکالیف مؤمنان، تجدید بیعت با امام زمان علیه السلام می باشد که بهتر است بعد از هر نماز واجب یا دست کم یک بار در هر روز یا هر هفته بهتر است بعد از هر نماز واجب یا دست کم یک بار در هر روز یا هر هفته انجام شود.
معنای بیعت، آن است که فرد بیعت کننده ملتزم شده و عهده کند و پیمان محکم و استوار ببندد که یاری و نصرت خود را از فردی که با او بیعت شده، دریغ نکند و او را با جان و مال خود یاری نماید و از آن چه در توان اوست دریغ نورزد.
پیامبر اکرم در خطبه غدیر، به تمام امت امر فرموده است تا با ائمه طاهرین علیهم السلام بدین گونه بیعت شود، و بیعت به این معنا از لوازم ایمان است و اصولا مؤمن، ایمان مؤمن، ایمان حقیقی نخواهد داشت، مگر با تحقق و حصول این بیعت و استواری و پایداری بر آن.
در بیعت به معنایی که بیان شد چند چیز شرط است:
اول: شخص مبایع (بیعت کننده)، در قلب، تصمیم قطعی و محکم بر اطاعت از امام خویش داشته و بر آن باشد که آن حضرت را یاری کند و از بذل جان و مال دریغ نورزد؛
دوم: بیعت و تصمیم خود و آن چه را متعهد گشته و پیمان بسته است، به زبان آورد.
البته، در زمان حضور و ظهور امام علیه السلام و برقراری دولت او، علاوه بر این دو امر، شخص مبایع می باید، دست خود را به دست آن حضرت بزند و با او دست بدهد؛ در آن زمان برای تحقق بیعت، به معنایی که بیان شد، دست دادن بیعت کننده با بیعت واجب است.
بنا بر تحقیق، بیعت به شکلی که دست مبایع (بیعت کننده) به دست مبایع له (بیعت شونده) داده شود و دست دو طرف بهم زده شود، جز در صورتی که بیعت شونده یکی از معصومین علیهم السلام و یا نایب خاص ایشان و مأمور به اخذ بیعت (به شکل دست به دست) باشد، جایز نیست. 
روشن است، در عصر غیبت، تحقق این معنا از بیعت که همراه با دست دادن بیعت کننده با امام علیه السلام یا نایب خاص او باشد، متصور نبوده و امکان ندارد؛ زیرا بر اساس ادله و روایات وارده امام علیه السلام از انظار مردم پنهان هستند و مأمور اخذ بیعت نیستند و بیعت با آن حضرت منحصر به زمان ظهور ایشان می باشد. از طرفی، در عصر غیبت، احدی از طرف امام زمان علیه السلام، نایب در اخذ بیعت مزبور نیست و این بیعت با احدی جایز نمی باشد و حرام است چه بیعت شونده، عالم باشد یا غیر عالم، و چه آن عالم، فقیه جامع الشرائط باشد یا خیر. به طور کلی دلیلی بر جواز این گونه بیعت در عصر غیبت وجود ندارد بلکه اخبار و روایات، آن را تحریم نموده اند و همه می دانیم که امور شرعیه، مثلا بیعت، توقیفیه می باشند و صحت آن ها منوط به اذن و امر شارع است.
امام صادق علیه السلام می فرماید: «ای مفضل! هر بیعتی قبل از ظهور قائم علیه السلام، بیعت کفر و نفاق و نیرنگ است. خداوند متعال بیعت کننده و بیعت شونده را لعنت کند.»
بی گمان، مقصود از بیعت در این روایت همان بیعت دست به دست است نه مطلق بیعت؛ زیرا ادله و روایات دیگر مطلق بیعت را نفی نمی کنند.
اما در عصر غیبت، بیعت بدون دست دادن اشکالی نداشته و از علایم ایمان است و اخبار و روایات آن را تأیید می کنند؛ بر اساس این روایات و ادله موجود، می توان در عصر غیبت با امام زمان علیه السلام و نواب عام او بیعت کرد، پس با فقهای جامع الشرائط به ویژه ولی فقیه که حائری منصب و مقام ولایت فقیه است، می توان بیعت کرد، به این عنوان که بیعت با او، که جامع الشرائط ولایت فقیه است، بیعت با امام زمان علیه السلام است و بیعت با آن حضرت، بیعت با خدواند متعال است.
برای انجام بیعت با امام زمان علیه السلام، نصوص و عباراتی از ائمه معصومین علیهم السلام روایت شده، که از جمله آن ها دعای عهد است. علما بیان داشته اند که این دعا مستحب است هر روز بعد از نماز صبح، بلکه بعد از هر فریضه، خوانده شود و هم چنین به جهت وجود پاره ای از ادله، مستحب است این بیعت هر روز جمعه تجدید گردد. هم چنین سزاوار و بلکه لازم است،  دعای عهدی که از امام باقر علیه السلام روایت شده است، دست کم برای یک بار در طول عمر خوانده شود.
حضرت باقر علیه السلام می فرمایند: 
«هر کس از موالیان و دوستان ما در عمر خود یک مرتبه این دعا را بخواند، در رق عبودیت نوشته خواهد شد و در دیوان حضرت مهدی علیه السلام بلند خواهد شد و چون قائم آل محمد علیه السلام ظهور نماید، اسم خواننده این دعا و اسم پدر او را ندا می فرماید و آن نوشته را که در رق عبودیت نوشته شده است، به او می دهد و به او گفته می شود: این کتاب عهد خود را که در دنیا با ما معاهده نمودی بگیر.
سپس حضرت باقر علیه السلام فرمودند: این است قول خدای عز و جل که فرموده: (الا من اتخذ عند الرحمن عهدا.) سوره مریم آیه 87.
پس این دعا را بخوان در حالی که طاهر باشی و آن دعا این است: 
«اللهم یا اله الالهه یا واحد یا احد یا آخر الاخرین یا قاهر القاهرین یا علی یا عظیم، انت العلی الاعلی علوت فوق کل علو هذا یا سیدی عهدی و انت منجز وعدی، امنت بک و اسئلک بحجابک العربی و بحجابک العجمی و بحجابک العبرانی و بحجابک السریانی و بحجابک الرومی و بحجابک الهندی و اثبت [ثبت] معرفتک بالعنایه الاولی فانک انت الله لا تری و انت بالمنظر الاعلی و اتقرب الیک برسولک المنذر صلی الله علیه و آله و بعلی امیر المومنین صلوات الله علیه الهادی و بالحسن السید و بالحسین الشهید سبطی نبیک و بفاطمه البتول و بعلی بن الحسین زین العابدین ذی الثفنات و محمد بن علی الباقر عن علمک و بجعفر بن محمد الصادق و صدق [الذی صدق] بمیثاقک و میعادک [بمیعادک] و موسی [بموسی] بن جعفر از حضور القائم بعهدک و بعلی بن موسی الرضا الرضی بحکمک و بمحمد بن علی الحبر الفاضل المرتضی فی المومنین و بعلی بن محمد الامین الموتمن هادی المسترشدین و بالحسن بن علی الطاهر الزکی خزانه الوصیین و اتقرب الیک بالامام القائم العدل المهدی المنتظر [المنتظر المهدی] امامنا و ابن امامنا [ائمتنا] صلوات الله علیهم اجمعین، یا من جل فعظم و هو اهل ذلک فعفی و رحم یا من قدر فلطف اشکو الیک ضعفی و ما قصر عنه آملی من توحیدک و کنه معرفتک و اتوجه الیک بالتسمیه البیضاء و بالوحدانیه الکبری التی قصر عنها من ادبر و تولی و امنت بحجابک الاعظم و بکلماتک التامه العلیا التی خلقت منها دار البلی و احللت من احببت جنه الماری و امنت بالسابقین و الصدیقین و اصحاب الیمین من المومنین الذین خلطوا عملا صالحا و اخر سیئا الا تولنی غیرهم و لا تفرق بینی و بینهم غدا اذا قدمت الرضا بفصل القضاء امنت بسرهم و علا نیتهم و.خواتیم اعمالهم فانک تختهم علیا اذا شئت یا من اتحفنی بالاقرار بالوحدانیه و حبانی بمعرفه الربوبیه و خلصنی من الشک و العمی رضیت بک ربا و بالاصفیاء حججا و بالمحجوبین انبیاء و بالرسل ادلاء و بالمتقین امراء و سامعا لک مطیعا.»
پیوند معنوی با ساحت مقدس مهدی ص 73؛ بحار ج 95 ص 337 باب 115 ح 8. 


تکلیف پنجاه و و پنجم:
مؤمنان باید دعا کنند،خداوند متعال ولایت امام زمان علیه السلام و ایمان و محبت و اطاعت از او را به آنان نماید، و هر روز بر میزان آن بیافزاید. مؤمن باید در این دعا جدی و مصر باشد و از آن غفلت نورزد.
سعادت مؤمن در گروی ولایت، ایمان، محبت و اطاعت از آن حضرت است و هر  قدر این ولایت و این ایمان و محبت واطاعت قوی تر و شدیدتر و بیشتر باشد، درجه و منزلت مؤمن نزد خداوند متعال بیشتر خواهد بود و قرب بیشتری به او خواهد داشت و چون حصول این ولایت و این معانی، تنها به دست خدواند متعال بوده و از عهده انسان خارج است، باید حصول آنها را از او طلب کرد. حصول ولایت و ایمان و مانند آن، هم چون علم و رزق، از امور مخصوص ذات الهی بوده و از توانایی انسان خارج است.


تکلیف پنجاه و ششم:
تکلیف دیگر مؤمن، مراقبت است، او باید مراقب باشد درجات و مقامات معنوی و قرب او به آن حضرت نقصان نباید و به دوری تبدیل نگردد و دوستی و توجه آن حضرت را از دست ندهد.
مؤمن باید مراقب باشد، تا در انجام تکالیف خود در قبال آن حضرت کوتاهی و تساهلی نداشته و آن ها را به بهترین صورت به جا آورد.
مؤمن باید مراقب باشد که در محضر امام زمان علیه السلام، از آن امام حالات، حرکات و سکنات او موافق خواست و اراده امام علیه السلام باشد. و لحظه ای از خواست و رضای ایشان، که رضای خدواند متعال است، غفلت ننموده و مرتکب اشتباه نگردد.
بر اساس روایات اهل بیت علیهم السلام، اعمال شیعه بر امام زمان علیه السلام عرضه می شود، به ویژه روزهای دوشنبه، پنجشنبه و جمعه؛ در این صورت بر شیعه لازم است مراقب باشد و عملی را مرتکب نشود که حین عرض اعمال، باعث شرمندگی او نزد امام علیه السلام شده و آن وجود مقدس را برنجاند. از امام معصوم علیهم السلام روایت شده است:
«اعمال امت در هر دوشنبه و پنجشنبه بر پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم عرضه می شود؛ پس به آن آگاه می شود و هم چنین بر ائمه عرضه می شود و به آن علم پیدا می کنند.»
امام صادق علیه السلام می فرماید: «اعمال در روز پنجشنبه به رسول خدا و ائمه معصومین علیهم السلام عرضه می شود.» آیه 105سوره توبه نیز به هم این موضوع اشاره دارد؛ خداوند متعال در این آیه می فرماید: (و قل اعموا فسیری الله عملکم و رسوله و المؤمنون) و بگو عمل کنید، پس خدا و رسول خدا و مؤمنان عمل شما را می بینند».
به یقین و بر اساس روایات وارده، مقصود از مؤمنان در این آیه، امامان معصوم علیهم السلام می باشند و بدون شک، قدر متقین لفظ (المؤمنون) و آن مصادیق کامل و قطعی مؤمنون، امامان معصوم علیهم السلام می باشند.
مراقبه به این معنا است که مؤمن در تمام اعمال، افعال، حرکات و سکنات و در هر سخن و کلام خود، مراقب امام خود باشد و بداند، آن حضرت همه جا با اوست، و آنی از او جدایی و غفلت ندارد و او را فراموش نمی نماید.
حضرت مهدی علیه السلام در نامه مبارک خود می فرماید: 
«همانا بر احوال و اخبار شما آگاهیم و علم داریم و هیچ چیز از اوضاع شما بر ما پوشیده نیست»

حضرت مهدی علیه السلام می فرماید: «همانا ما از رسیدگی و سر پرستی شما کوتاهی و اهمال ننموده و یاد شما را از خاطر نبرده و فراموش نکرده ایم.»
مؤمن باید مراقب رضای خدواند متعال باشد و بداند امام زمان علیه السلام خود، به دنبال رضای خدواند متعال است و رضای آن حضرت و رضای خدواند متعال با پیروی کامل از آن حضرت و دین خدا و از راه تهذیب نفس به دست می آید.
روشن است که مراقبت و مراتب آن کم کم انسان را به نتیجه مطلوب و بالاترین مقامات قرب و سلوک الی الله می رساند و دارای بیشترین حد اهمیت است.


تکلیف پنجاه و هفتم:
(تابع تکلیف پنجاه و ششم)
مؤمنان باید دعا کنند تا خدواند آنان را بر ولایت و مقامات قرب به آن حضرت ثابت قدم و راسخ نگه دارد و این نعمت و موهبت از آنان سلب نشود و آن ها را از دست ندهند؛ مثلا اگر از اصحاب و یاران و شیعیان آن حضرت هستند (در عصر غیبت یا ظهور)، این امر و این موهبت محفوظ بماند و در آن تغییری حاصل نشود و استبدال به غیر نگردد؛ چنان که در دعا می خوانیم:
«و لا تستبدل بنا غیرنا فان استبدالک بنا غیرنا علیک یسیر، و هو علینا کبیر [کثیر].»
«و غیر ما را به جای ما قرار نده که همانا گذاشتن دیگری به جای ما، برای تو آسان است و چیزی نیست، در حالی که برای ما بسیار سنگین و گران است.» دعای ندبه و دعای عهد نور د. مفاتیح الجنان شیخ عباس قمی. 


تکلیف پنجاه و هشتم:
دفاع از امام و صیانت از دین او و سنت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، یکی دیگر از تکالیف می باشد.
این دفاع، با اظهار علم و نشر و ثبت آن در میان مردم میسر است و فرد عالم و آگاه از حقایق باید علم و دانش خود را آشکار سازد و امر دفاع از دین و حقایق را به درستی عهده دار شود و این وظیفه را در حد توان و آگاهی خود به احسن وجه به جا آورد.
رسول اکرم می فرمایند: «اگر بدعت ها در امتم ظاهر شود، عالم باید علم خود را ظاهر نماید و هر کس این کار را نکند لعنت خدا بر او باد!.»


از سید محمد رضا حسینی مطلق


نویسنده کبری شعبانی


تاریخ ارسال مطلب: ۱۱:۹ - ۱۳۹۸/۱۱/۳۰
ارسال نظر
نام:
آدرس ایمیل:
متن: *
عدد روبرو را تایپ نمایید
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر مربوطه در وب منتشر خواهند شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهند شد.


مهمترین مطالب
مهمترین مطالب گروه